Dost(!)

Hani bazen ağır gelir ya insanlar...Sevmezsin onları.Onlar küçük dağları yarattıklarını düşünür,sense saçmaladıklarını.Bir gün öyle bir laf ederler ki.Omuzlarından tutup sarsmak gelir içinden.Kendine gel demek istersin,uyan demek.Ama diyemezsin bir şey.Yüzlerine gülmek zorunda kalırsın.İçine atarsın.Atınca da içine iki yüzlü olduğunu düşünürsün.İçini görmezler onlar senin.Sen sadece bir eğlencesindir.Her zaman güldükleri,esprili kişisindir.Problemin olamaz asla,her zaman enerjik olmak zorundasındır.Senin problemin onlara göre şımarıktır,oysa kendilerinin şımarığın ta kendisi olduğunu farketmezler.

Dost sanmanın nasıl bir şey olduğunu yaşıyorum...

Yasak!

Yasak bir aşkın içinde olmak,boğulmak umutlarının içinde belki diyerek,yasak olduğunu bile bile kendini üzmek,yıpratmak,ağlamak,vurmak,kırmak...Hayatın ağırlığından kaçacak yerinin olmaması,ulaşmak istediğin yerin yasak olması çünkü...Anlayamaması seni kimsenin anlayabileceklerini söylemelerine rağmen...Uzak kalmayı istemek her şeyden,yorulmak,tükenmek...Uyumak,uyumak,uyumak...Yasakları rüyalarında delebileceğini düşünerek uyumak...

Korkuyorum

Kötülüğün doğuştan gelen bir özellik olduğunu düşünmeye başladım sanki,saçma bir düşünce belki ama yaşadıkların,tanıdığın,gördüğün insanlar sana bunu öğretmiyor mu? İnsanların değişememeleri,değişmiş gibi rol yapmaları,perde kapanıncada her şeyin eski haline dönmesi...Yaradılışımızda kötülük olduğunu göstermiyor mu? Anamızın karnında sahip oluyoruz belki de bu kişiliğe,damarlarımızda akan kanda dolaşıyor.Kanımızı boşaltıp temizleyemeyeceğimize göre...

Korkuyorum...

"Sen ki"

Bana bir şeyler anlatmaya çalışır gibi,sana bir şeyler anlatan gözlerime her baktığında,sıcaklığını hissettirmek ister gibi sıcaklığının hiç gitmediği tenime her dokunduğunda boğuluyorum...Yapma...Uzak dur...Biliyorum ki ben yapamam bunu...Sen ki uzak durulmayacak kadar güzelsin...

"O"

İyi olan şeyler neden hakedenlere verilmez her zaman?

Sistem bizim beynimizin işleyişinden çok daha farklı işliyor bence.

Kendime sormam gerekirse bu soruyu,verildiğini söylerdim.Bazen geç olur belki,bazende erken olur sen görmezsin,görmeyi istemezsin.İstemek...Mutlu olmayı filan.Gözünün önündekini farkedemiyorsun bazen. Geç olmadan farkettiysen,şanslı azınlıktan biri oluyorsun çoğu zaman.Kendimi de o sanşlı azınlığa koyuyorum ben.Mutluyum.Her şey için,herkes için.Mutluyum hakettiğimden daha fazlasına sahip olduğum için...

Yozlaşmış normalden farklı bir dünya,saçma sapan sığ birliktelikler,kendini duygusal sanan geyik tipler!!!Nasıl bu hale geldik???
Cevabı biliyorum aslında...

Notlar!

Yaz akşamları cinayet işlemeye müsait değil derdim hep.18 Mayıs akşamı penceremden dışarı baktığımda aynı şeyi sölüyorum.

Yüzüme vuran hafif serinlik...

Havanın belli belirsiz aydınlığı...

Sigaramdan çıkan dumanın pamuk şekilli bulutlara karışması...

Ağaçların tatlı hışırtısı...

Yapraklara vuran,sokak lambalarının canlı ışığı...

Ve koku,yaz kokusu...

Yaz akşamları cinayet işlemeye müsait değil!

Belki de ben iyimserim,kim bilir?